UPIS U BIRAČKI SPISAK

          Generalni konzulat poziva sve državljane Republike Srbije da pošalju svoje prijave za učešće na nekim od izbora koji će se održati u budućnosti, radi njihovog evidentiranja i unosa u birački spisak. Podsećamo da je prema odluci RIK-a za predsedničke izbore koji su održani 2004. godine bilo potrebno da se prijavi 100 glasača u nekom mestu ili iz neke države, pa da se u toj državi otvori biračko mesto. Nemamo informacija da je ta odluka promenjena, pa molimo sve koji žele i ispunjavaju uslove da budu uneti u birački spisak da nam pošalju prijave u što većem broju.  

           Prijavu možete pronaći ovde.  

DOLAZAK "DARBY FONDA" U SRBIJU

U sklopu ukupnih napora za privlačenje stranih investicija, naš konzulat je razgovarao sa gospodinom Sheldon Lubar-om, koji je jedan od najuspešnijih investitora u državi Wisconsin. Gospodin Lubar je ugledan poslovni čovek koji je bio i funkcioner u tri predsedničke administracije, a poznat je i kao veomaveliki filantrop.

U razgovorima koje smo vodili bilo je reči o tome kako da privučemo neke od investicionih fondova koji već ulažu u Istočnu Evropu, a do sada su zaobilazili Srbiju i Crnu Goru. Jedan od takvih fondova Darby Fond,(www.darbyoverseas.com) osnovao je 1994 godine, gospodin Nicholas Brady, bivši direktor Nacionalnog trezora SAD-a u vreme Predsednika Regana i Buša starijeg. Gospodin Lubar je zajedno sa Brady-em član upravnog odbora Fonda i veliki investitor u njemu. Darby fond je u međuvremenu investirao oko 2 milijarde USD, većinom u južnu Ameriku, Aziju, a deo fonda za Istočnu Evropu iznosi oko 300 miliona Evra. Darby fond je u oktobru 2003 prodat Franklin Templeton Investments,(www.franklintempleton.com) koji trenutno upravlja sredstvima od 453.1 milijardi USD. Na upravnom odboru Fonda su i dalje ostali gospoda Sheldon Lubar i Nicholas Brady.

Deo fonda za istočnu Evropu namenjen je investicijama u zemljama koje su prošle godine pristupile Evropskoj uniji i zemljama koje su kandidati za prijem kao što su Rumunija, Bugarska, Turska i Hrvatska. Sheldon Lubar je podržao predlog da se naša zemlja uključi u grupu zemalja gde bi se ta sredstva takođe investirala. Mi smo potom imali sastanak sa Mr. Robert Graffam-om, izvršnim direktorom Fonda u februaru 2006 u Washington-u. Dogovoreno je da se planira 55 miliona Evra za našu zemlju. Sredstva će biti uložena u oblasti proizvodnje, finansija, infrastrukture kao i druge oblasti gde bi se pospešilo zapošljavanje i unapređenje života građana.

U aprilu 2006, Direktor fonda Robert Graffam i predstavnici fonda iz Beča Johan Bastin i Patrick Cleary, boravili su u Beogradu sa generalnim konzulom Srbije i Crne Gore Deskom Nikitovićem.

Prilikom posete Beogradu predstavnici fonda su imali sastanke sa ministrom privrede Predragom Bubalom, ministrom rudarstva i energetike Radomirom Naumovim i ministrom za ekonomske odnose sa inostranstvom Milanom Parivodićem, zatim sa predsednikom Privredne komore Srbije Slobodanom Milosavljevićem i Predsednikom Republike Srbije Borisom Tadićem, kao i američkim ambasadorom Majklom Poltom. Naš cilj je bio da predstavnike fonda ubedimo u političku i makroekonomsku stabilnost naše zemlje. Oni su svoje vrlo pozitivne utiske, preneli članovima upravnog odbora po povratku u Vašington.

Trenutno predstavnici fonda pregovaraju sa nekoliko firmi iz Srbije o investiranju i očekujemo da će već u toku ove godine većina namenjenih sredstava biti uložena.

 Na vrh

DIJASPORA

          Prvi srpski doseljenici na američko tlo naselili su, početkom osamnaestog veka južne države SAD, Luizijanu i Novi Meksiko, tada pod Španijom i Francuskom. Zabeleženo je da je izvesni Jovan Mišković boravio pet godina u ovim krajevima jos 1740. U Nju Orleansu srpski i grčki doseljenici, pravoslavci formirali su 1841. i svoju prvu parohiju. Sa otkrićem zlata 1848. godine Srbi u većem broju dolaze i u Kaliforniju. Tu su stizali srpski trgovci, lingvisti, moreplovci jadranske obale i Crne Gore - Bokelji, Dalmatinci, Crnogorci, ali i seljaci iz Hercegovine koji su postajali rudari i farmeri. Ovi Srbi su bili statistički svrstani kao doseljenici iz "nemačkih drzava", sve do 1860. godine. Rezultati popisa stanovništva Amerike izmedju 1850. i 1880. godine ukazuju na zaključak da je od milion lica iz "nemačkih drzava", samo jedan odsto otpadao na Srbe .

          Pretpostavlja se da u Americi danas zivi izmedju 700.000 i milion Srba i Crnogoraca. Oni su se masovno doseljavali u SAD u pet velikih talasa.

          Prva migracija trajala je od početka XIX veka do Prvog svetskog rata. Daleko najveći broj Srba i Crnogoraca, oko 150.000 uselio se u SAD do 1914. godine. Bili su to uglavnom Srbi iz Austro-Ugarske i Crne Gore. Tada se ulazilo preko Kalifornije i prvi srpski doseljenici naseljavali su Los Andjeles, San Francisko i potom se lagano širili prema kontinenalnom delu, ka Nevadi i Arizoni. U ovim gradovima Srbi osnivaju svoja prva nacionalna društva, podižu crkvu i otvaraju, na žalost, i prva groblja.

          Drugi talas, od stvaranja Kraljevine Jugoslavije 1918. do početka Drugog svetskog rata zahvatio je manji broj srpskog stanovništva jer su SAD uvele kvote za imigrante. Doselilo se stotinak hiljada Srba i Crnogoraca. Najviše ih je bilo u Pensilvaniji, Mičigenu, Ohaju i Ilinoisu. Osnovan je tada u SAD i niz srpskih političkih organizacija od Srpske narodne odbrane - SNO, Srpskog kulturnog kluba Sveti Sava – SKKSS i dr.

          Po završetku Drugog svetskog rata 1945. započeo je treći talas useljavanja Srba i Crnogoraca u SAD, koji je trajao punih dvadeset godina. Do 1965. uselilo se oko 250.000 Srba, uglavnom, bivših ratnih zarobljenika, izbeglica i raseljenih lica, protivnika komunizma u novoj Jugoslaviji, dobijajući status političkih emigranata.

          Kada je na prostorima SFRJ stasao srednji društveni sloj, sastavljen od dobro situiranih porodica stručnjaka i intelektualaca, ali i uspešnih poslovnih ljudi, sredinom šesdesetih mnogi od njih su se krenuli u Ameriku ili na školovanje i stručno usavršavanje ili na posao. Taj četvrti talas ekonomskih migranata trajao je od 1966. godine sve do kraja osamdesetih godina. Ti Srbi su naseljavali velike obrazovne i industrijske centre u Kaliforniji, zapadnoj Pensilvaniji, zapadnoj Virdžiniji i istočnom Ohaju, područje Čikaga, severozapadne Indijane, Milvokija, Njujorka i Nju Džersija.

          Prema popisu stanovništva SAD u 1990. godini, kao Srbi se izjasnilo 116.795 lica i kao Jugosloveni 257.994 lica, što znači da je u Americi registrovano oko 400.000 naših ljudi. Procene stručnjaka za migracije su govorile da ih je još najmanje 200.000 asimilirano i da su već bili Amerikanci.

          Peti talas srpskog osvajanja Amerike započeo je raspadom SFRJ i izbijanjem 1991. godine ratnih sukoba na ovom delu Balkana. On je sa otadžbinskog tla podigao, pre svega, mlade ljude, školarce i vojne obveznike, a potom stručnjake i porodice koje su bile prinudjene da idu u SAD u potrazi za obezbedjenjem životne egzistencije. Njihova prva stanica u Americi bio je najveći srpski grad u inostranstvu-Čikago, zatim Njujork, Klivlend, Milvoki, Detroit, Pitsburg, Los Andjeles, San Francisko. Najviše Srba je bilo u Čikagu, preko 150.000, a najmanje u Atlanti, samo 150. Računa se da je za poslednjih desetak godina u SAD ušlo jos oko trideset hiljada Srba i Crnogoraca.  

         Na vrh

      ČIKAGO – NAJVEĆI SRPSKI GRAD

          Amerikanci, koji ne vole nacionalno da se prebrojavaju, tek su popisom 1980. godine pokazali puni etnički sastav SAD. Tada je utvrdjeno da su američki Srbi najviše skoncentrisani - oko sto i pedeset hiljada u Čikagu. Kako je u medjuvremenu jos desetine hiljada Srba i Crnogoraca izbeglo u glavni grad države Ilinois, to je Čikago sa oko 200.000 naših ljudi sigurno danas najveći srpski grad u inostranstvu.

          U istorijskim dokumentima ovog, drugog po veličini grada u Americi, nema mnogo pisanih tragova o doseljavanju Srba. Prvo srpsko ime u tim arhivama pominje se tek 1872. godine. Bio je to Ivan Vučetić koji je doplovio iz Boke Kotorske. Tek 1910. u opštinskim aktima registrovano je zvanično postojanje stanovnika Čikaga srpskog porekla. Većina njih je pristigla iz siromašnih krajeva Like, Korduna, Dalmacije, Boke, Hercegovine, Krajine, pa su bili uvedeni u knjige doseljenika kao Ugari, Bugari, Crnogorci, Bokelji ili često kao "ostali", jer nisu znali na engleskom da kažu odakle su. Bili su to, uglavnom, muškarci, koji su ušli u Ameriku sa željom da zarade koji dolar i vrate se kuci. Kako zarada u čeličanama i rudnicima nikada nije bila dovoljna za povratak i ženidbu, to su mnogi zauvek ostali u Americi. Za njima su, verujući u priču o američkom snu, medjutim, ubrzo počeli da pristižu i drugi.

          Prva generacija srpskih doseljenika stvorila je svoju malu koloniju u Klejbornu, severnom delu Čikaga. Tu je pre devedesetak godina, pred dve stotine ljudi, održana i prva služba u srpskoj crkvi "Hristovo vaskrsenje" na Šilerovoj ulici. Druga kolonija nikla je na jugu, u 109. ulici i Komersal aveniji, gde je podignuta nova crkva. Na ovom prostoru prvi veliki srpski sabor, i crkveni, i narodni, održan je 1913. godine. A deset godina kasnije, takodje, u Čikagu srpska crkva u SAD se odvojila od ruske i pripojila Patrijaršiji u Srbiji. Bila je to zasluga dvojice vladika Mandarija i Nikolaja.

         Kako su pristizale nove generacije Srba, koje su osvajale ovaj grad, tako je srpska kolonija rasla i selila se. Danas su Srbi skoncentrisani najviše oko jezera Mičigen i na zapadnom delu grada. Pre dvadesetak godina preselili su najstariju srpsku crkvu na Redvud drajv ili Zapadni Srpski Put, kako Srbi zovu to pravoslavno imanje. U ovom gradu i okolini danas postoji sedam srpskih crkava i dva manastira, Sveti Sava i Nova Gracanica, koji su i sedište najvećih pravoslavnih eparhija u rasejanju. Prvi je počeo da gradi vladika Mandarije, a drugi vladika Irinej. Zato se i može reći da je Čikago pre svega duhovni centar Srba u rasejanju.

         Najveći broj Srba doselio se u čikaški basen, koji zahvata prostor države Ilinois, Indijana, Mičigen i Viskansin, posle I i iza II svetskog rata. Ta poratna emigracija udahnula je živost i nacionalni duh starom projugoslovenskom iseljeništvu. Mnoge srpske organizacije su se omasovile i ojačale, pa je Čikago izrastao i u politički centar Srba u dijaspori.

          Čikaski Srbi su jos pre devedeset godina poceli da se profesionalno i sindikalno udružuju. Tada su i nikla srpska potporna društva "Obilić", "Balkan" i "Kralj Petar I Karadjordjević". Poslednjih desetak godina, medjutim, nove generacije intelektualaca i biznismena u Čikagu su osnovale, prvo Američko-srpsko lekarsko društvo, zatim Srpsko-američku advokatsku komoru i Američko-srpsko udruženje policajaca.

          U SAD postoji i deluje više srpskih udruženja. Najveća i najpoznatija su sledeća: Srpska narodna odbrana, Srpski nacionalni savez i Kongres srpskog ujedinjenja. Dana 15. novembra 2002. godine ove tri organizacije donele su odluku o formiranju Srpsko-američkog kongresa, kao krovne organizacije čiji će glavne cilj biti očuvanje srpskog jedinstva, zaštita srpskih nacionalnih interesa i pravoslavlja.

          Srpska narodna odbrana (SNO http://www.snd-us.com/), osnovana je jula 1914. godine. Njen prvi predsednik bio je Mihajlo Pupin, a sedište u Njujorku. Ova organizacija formirana je sa ciljem prikupljanja pomoći Srbiji zahvaćenoj Prvim svetskim ratom. Pored toga, bavila se humanitarnim radom, očuvanjem nacionalnog i kulturnog identiteta Srba u SAD. Nakon relativnog zatišja u radu izmedju dva rata, na kongresu održanom u Čikagu 13.11.1941. godine obnavlja se rad ove organizacije i sedište seli u ovaj grad. Danas ovu, nekada najmasovniju, emigrantsku političku organizaciju u SAD vodi predsednik Slavko Panović.

          Srpski nacionalni savez (SNS http://www.serbnatlfed.org/) proistekao je iz udruženja koje su osnovali Srbi 1901. godine pod nazivom «Srbobran». Spajanjem nekoliko udruženja, izmedju ostalog i «Srbobrana» 1929. godine, nastaje SNS. Početkom 60-tih godina prošlog veka još dva velika udruženja Srba «Obilić» i «Jedinstvo» se priključuju SNS. Na taj način, SNS postaje jedan od tri najveće srpske organizacije u SAD. Inače, SNS izdaje najstariji srpski list na američkom tlu «Amerikanski Srbobran» koji redovno izlazi od 1905. godine. Predsednik ove organizacije je Dušan M. Ljubenko.

          Kongres srpskog ujedinjenja (KSU http://www.suc.org/), najmladja organizacija Srba u SAD, osnovana je 1990. godine, ali je vrlo brzo postala jedna od najvećih i naznačajnijih. Osnovana kao neprofitna medjunarodna organizacija čiji je cilj bio zaštita srpskog nasledja, KSU vrlo brzo odgovara i prilagodjava se zahtevima vremena i promana koje su se odigrale u svetu i zauzima jedno od ključnih mesta u okupljanju Srba u SAD. Dugoročni cilj KSU jeste pre svega, demokratizacija  srpskih teritorija. Predsednik ove organizacije je Jasmina Boulanger, a predsednik Upravnog odbora Miroslav Đorđević, jedan od osnivača.

         Više o dijaspori http://www.smip.sv.gov.yu/Srpski/Diasporaframe.htm 

          Na vrh

          ZAKON O PRIJAVLJIVANJU I EVIDENTIRANJU ODUZETE IMOVINE ( MS Word ili PDF format).

        Instrukcija za primenu zakona( MS Word ili PDF format)..(Formulari MS Word ili PDF format)

          UREDBA O NAČINU OSTVARIVANJA PRAVA PRIPADNIKA JUGOSLOVENSKE VOJSKE U    

OTADŽBINI I RAVNOGORSKOG POKRETA U OBLASTI BORAČKO-INVALIDSKE ZAŠTITE

        Instrukcija za primenu zakona( PDF format)